Als god in Frankrijk gaan resideren in een villa

'Hoe haal je het nou in je hoofd man!', briest Sandra. 'Waarom niet?', was John's laconieke antwoord. Sandra slaat haar handen vertwijfeld voor de ogen. 'Frankrijk', dacht ze, 'hij dacht er waarachtig over om naar Frankrijk te gaan'. Geheel niet om op vakantie te gaan, nee!. Daar zou ze nog wel overheen kunnen komen.

Nee, John, haar man, de levenspartner die weet hoe een antipathie zij heeft aan bijna alles wat met Frans is (ja, zelfs de wijn en de camembert!), wil naar Frankrijk om daarginds te gaan wonen en werken. 'Maar Sebastiaan dan', probeert ze nog tegen beter weten in. 'San, er zijn ginds ook genoeg scholen en voordat je het weet heeft hij daar bergen vriendjes'. 'Ja, franse vriendjes', moppert ze nog na, doch ze wist dat ze verloren had.
clip-on zonnebril kopen

6 weken geleden was er nog niets aan de hand. Tot een oud-collega van John op de proppen kwam met een bizar plan. 'Geheid een buitenkansje, maat!', had Dirk gedreven geroepen. 'Waarom ga je persoonlijk dan niet', snauwde Sandra. 'Ik heb de papieren niet, schat en John........, wat zeur je nou eigenlijk, je kan leven als een god in Frankrijk?!'. 'God in Frankrijk!', brulde ze en stierde de achterkamer uit.

Een half jaar later is alles afgehandeld. De woning is verkocht. Sebastiaan is opgezegd op zijn kleuterschool en alle koffers en dozen staan gepakt en wel in de verhuiswagen. Het is begin mei, echter de regen slaat tegen de voorruit van de auto. Het past exact bij mijn gemoedsgesteldheid. John zit niettemin geanimeerd te fluiten en Sebastiaan zingt uit volle borst, 'ik ga naar Frankrijk en ik kom nimmer meer terug'.

Het is haast niet denkbaar, maar ik wordt er nog somberder van. Zeven uren later rijden we het gehucht, Sully sur Loire, in. Ondanks dat het mooi website weer is, kan ik alleen maar verzinnen dat Sully wel erg veel op 'silly' lijkt. De toestand waarin wij ons ophouden.

Ik negeer de gezellige drukte op het marktplein en de onverwachte hartelijkheid van de mensen. Want fransen zijn niet behulpzaam, zo staat in mijn bevooroordeelde herinnering gegrift!. We worden naar een groot balkon geleid. 'Zal wel het raadhuis zijn', fluistert John. Ineens hoor en zie ik een kapel aan komen lopen, compleet met marionettes.

Er stelt zich een man voor als le maire de Sully en ik kan welhaast mijn lachen niet inhouden. De man heeft zo een opklapbare clip-on zonnebril op. 'Nous sommes......la piscine......bienvenue'. Had ik nou toch maar die franse les meegedaan met John, dan had ik nu niet zo onbenullig hoeven kijken en wachten tot John het kan overbrengen. 'Ze zijn vereerd dat we het bassin voor ze willen aanleggen en brengen ons nu naar ons woonhuis', glundert hij.

Een kwartiertje later staan we middenin een paar prachtige bloesembomen en neemt de maire van Sully afscheid. 'Moeten we hier zelf nog een woonhuis aanleggen?!', vraag ik, ontsteld naar adem happend. 'Nee, kijk daar', en hij wijst tussen de bloeiende bomen richting een poort. Wantrouwend wandel ik er naartoe en onverwacht zie ik een prachtige villa met veranda en lieftallige balkonnetjes. 'Ja', zeg ik zacht, 'we kunnen leven als een god in Frankrijk'.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Comments on “Als god in Frankrijk gaan resideren in een villa”

Leave a Reply

Gravatar